Mężczyźni w sporej części są nosicielami tzw. genu łysienia, odziedziczonego najczęściej po ojcu. Łysienie rodzinne stwierdza się w większości przypadków, gdy charakterystycznie zaczyna się od okolic skroniowo-czołowych, gdzie tworzą się zakola.
Włosy mogą też przerzedzać na szczycie głowy, tworząc na czubku łysy placek, podczas gdy na obwodzie ich ilość zmniejsza się nieznacznie. U jednych osób łysienie przebiega gwałtowniej, a u innych wolniej. Nie ma tutaj żadnej reguły. Rozpoznanie czy jest to łysienie typu męskiego nie stanowi dla lekarza problemu, w przypadkach wątpliwych zaleca się natomiast wykonanie badania korzenia włosa czyli trichogram. Łysienie typu męskiego dotyczy ok. 60 procent mężczyzn powyżej 50 roku życia, czyli największy odsetek. Czasami rozpoczyna się w wieku 16–20 lat i to wczesne stadium, też występuje rodzinnie.
Postępujące z wiekiem łysienie jest naturalnym procesem fizjologicznym związanym z obecnością męskich hormonów płciowych, a skłonność ta jest przenoszona genetycznie z pokolenia na pokolenie. To, czy mężczyzna będzie łysieć, zależy głównie od pochodnej męskiego hormonu płciowego testosteronu, zwanej dihydrotestosteronem.

